Johan Teirlinck

De wisselvalligheden van het leven
in rep en roer, de mensen
de treinen, op en aan,
ze blazen onrust uit.

Jouw koffer en glimlach
verlaten het perron.
Een forse windstoot, onverstaanbaar roepen,
zwaaien, en jij de wereld uit.

Wat blijft, waar en waarom,
het is weinig. ik draai, zoek vergeefs
de knopen van mijn wollen mantel.
Hij gaat niet meer dicht.

Van iets warm, droom ik,
dat blijft en blijft en blijft.
Een huis
temidden van bekende straten.